Ο Λευκός Λύκος που πρόδωσε την αγέλη

Ρωσια, Μόσχα
Νικολάι

ΣΗΜΕΡΑ. ΧΤΥΠΗΣΑ ΕΝΑ ΤΑΤΟΥΑΖ στο μέρος της καρδιάς, τον αγκυλωτό σταυρό με τον αετό. Στέκομαι μπρο­στά στον καθρέφτη γυμνός από τη μέση και πάνω και κάνω το χαιρετισμό ξανά και ξανά. Χτυπώ με τη γροθιά το στέρ­νο μου κι απλώνω το χέρι και την παλάμη μπροστά. Τον κέρ­δισα αυτόν το χαιρετισμό. Όταν πατούσα τον μπάσταρδο τον Καυκάσιο στο κεφάλι μέχρι να τα τινάξει έξω από τη Βλαντιμίρσκαγια. Με τον Ιβάν, τον Σάσα, τον Αλεξάντερ, τον Ντιμίτρι, τον Γκέοργκ. Εντυπωσιάστηκαν τόσο πολύ που μου ’πανε να ετοιμάσω τις λεπτομέρειες, για να μπω επίση­μα στην ομάδα. Θα περπατάω με ανοιχτό πουκάμισο κι όλοι θα ξέρουν τι πιστεύω και ποιος είμαι από το σήμα στο στέρ­νο. Θα βοηθήσω να καθαρίσει η πατρίδα μου.

Η Ρωσια για τους Ρώσους.

Είμαστε οι Λευκοί Λύκοι.

Όταν πατούσα τον Καυκάσιο ένιωθα μια δύναμη που τί­ναζε τις φλέβες στο κεφάλι μου. Σαν να πολεμούσα για την πατρίδα μου. Περνούσε κόσμος και κανείς δε σταμάτησε. Γιατί νιώθουν ασφαλείς μαζί μας. Γιατί διώχνουμε τη σαβούρα. Πέρυσι ο Αλεξάντερ δικάστηκε επειδή μαχαίρωσε έναν αράπη - και τον άφησαν ελεύθερο. Όλοι είναι με το μέ­ρος μας. Ανήκω στη Σλαβική Συμμαχία, λέω από μέσα μου ξανά και ξανά.

Αυτοί είναι η οικογένειά μου.

Σ’ αυτή τη χώρα ζουν Ρώσοι.

Ψόφα, γουρούνι. Μαύρε, κίτρινε σκατιάρη. Λευκή δύναμη.

Δε φοράμε καν κουκούλες. Στις εκτελέσεις κάποιοι φο­ρούν. Από σεβασμό στην παράδοση, όμως, όχι από φόβο.

Ξυρίζω το κεφάλι μου. Το περνάω με την ψιλή μηχανή. Έχει ωραίο σχήμα και είναι ολόλευκο.

Η συνάντησή μας είναι σ’ ένα δάσος δυο ώρες μακριά από τη Μόσχα. Παίρνω το τρένο. Χιονίζει πολύ, το δάσος εί­ναι άσπρο. Είμαστε τριάντα και ανήκουμε στην ομάδα κρού­σης "Λεγεώνα".

Βεβαιωνόμαστε ότι είμαστε όλοι εδώ και κάνουμε μια σειρά.

Τ’ αδέρφια μου καλωσορίζουν εμάς τους καινούριους και βγάζουν λόγο.

—                 Δόξα στο ρωσικό λαό.

—                 Να ψοφήσουν οι αλλοεθνείς.

Λευκά μου αδέρφια.

Με καλούν να προχωρήσω μπροστά, να φιλήσω τη σημαία και να παλέψω φιλικά με έναν άλλο νέο Λεγεωνάριο. Τον ξέρω γιατί πάμε στο ίδιο σχολείο. Βγάζω τη μπλούζα μου, φοράω τα γάντια και τον πλησιάζω. Το σήμα στο στήθος μου με καίει και μου δίνει δύναμη. Ο Λεγεωνάριος μου χαμογε­λάει. Ανταποδίδω. Ρίχνουμε μερικές μπουνιές.

 Μετά κάποιος φέρνει έναν άντρα δεμένο χειροπόδαρα. Φοράει κουκούλα στο πρόσωπο. Από ένα κλαδί κρεμούν ένα σκοινί, στο τέλος του κάνουν μια θηλιά. Φέρνουν ένα καφάσι και το βάζουν από κάτω. Τον ανεβάζουν. Τον έχω μπροστά μου. Κοιτάζω τα παπούτσια του. Το μεγάλο δάχτυλο του πο­διού του έχει τρυπήσει το παπούτσι και σχεδόν κρέμεται.

Ακούγονται ύμνοι... Ακούγονται λέξεις... Φυσική εξό­ντωση... Πίστη στο αίμα και στη γη μου... Το ρωσικό αίμα εί­ναι ζεστό... Η νέα φυλή θα επιβάλει την τάξη... Αγέλη λευ­κών φίλων...

Γαμώτο, αυτό το δάχτυλο το ξέρω. Αυτά τα παπούτσια τα ξέρω. Τι σκατά;

Κάποιος κλοτσάει το καφάσι. Ο κρεμασμένος τινάζεται αριστερά και δεξιά, τα πόδια του κουνιούνται σαν να τα ’χει πάρει ένας τρελός αέρας. Οι υπόλοιποι χειροκροτούν.

Ξαφνικά το κεφάλι μου κρυώνει.

Χυμάω κι αρπάζω το καφάσι, το ξαναβάζω στη θέση του, σκαρφαλώνω πάνω και σηκώνω το σώμα του άντρα που σπαρταράει ακόμα. Βγάζω από την τσέπη μου το σουγιά, κόβω το σκοινί και το σώμα σωριάζεται κάτω και βήχει.

Ο αγκυλωτός σταυρός λες και τρυπάει τη σάρκα και περ­νάει στην καρδιά μου.

Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει, κρυώνω, κρυώνω πολύ, γο­νατίζω και ξερνάω. Το χιόνι λιώνει από το ζεστό εμετό. Γυ­ρίζω στο πλάι και βλέπω τους Λευκούς Λύκους να με κοι­τούν. Μ’ έχουν περικυκλώσει και με κοιτούν. Τα δόντια τους γυαλίζουν. Είμαι μπερδεμένος. Προσπαθώ να πω το τρα­γούδι μας.

—                 Σκουλήκια  Καυκάσιοι, πούστηδες  Τσετσένοι, σκουπίδια μαύροι, πίθικ..., ουρλιάζω κι ένα νέο κύμα ξερατού ανεβαί­νει στο στόμα μου. Οι Λύκοι με πλησιάζουν κι άλλο και κά­νουν έναν κύκλο γύρω μου.

—                 Είσαι πολύ ξεφτίλας, γρυλίζουν.

—                 Τι χέστης, λέει ο Γκέοργκ, αυτό δε θα περάσει έτσι.

—                 Την έχεις βάψει, προδότη.

Φεύγουν ένας  ένας  φτύνοντας και μ’ αφήνουν δίπλα στον άντρα που βήχει ακόμα. Τρίβοντας το πρόσωπό του στο χιόνι έχει βγάλει την κουκούλα και με κοιτάζει.

— Νικολάι; λέει…

Ξαπλώνω ανάσκελα στο χιόνι. Λευκές τούφες χιονιού προσγειώνονται στο στόμα μου. Έτσι ξαπλωμένος ακούω τα ουρλιαχτά των λύκων που απομακρύνονται…

 -----------------------------------------------------------

Η Ρωσια παρουσιάζει έξαρση του νεοφασισμού. Εκατο­ντάδες μετανάστες, άντρες, γυναίκες και παιδιά, ξυλοκοπούνται, βασανίζονται και εκτελούνται από ομά­δες νεοφασιστών που αυτοαποκαλούνται «Λεγεωνά­ριοι» και ανήκουν στην οργάνωση «Σλαβική Συμμαχία» (SS). Οι ποινές που επιβάλλει το δικαστήριο στους νεοφασίστες δεν είναι αντάξιες των πράξεων τους.

-------------------------------------------------------------- 

Το διήγημα  είναι παρμένο απο το βιβλίο της Ελένης Κατσαμά με τίτλο "ΚΟΣΜΟΔΡΟΜΙΟ"

[Εκδ. Παττάκη 2010]

Αξίζει να πάρετε το βιβλίο και να το χαρίσετε σαν δωρο σε κάποιον έφηβο ώστε να έρθει σε επαφή με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν άλλοι νέοι στην ίδια ηλικία σε διάφορες περιοχές του κόσμου.
Όλες οι ιστορίες βασίζονται στην καθημερινή ρουτίνα κάποιων ανθρώπων στις διάφορες γωνιές του κόσμου.

Η δύναμη των Φοιτητικών Κινημάτων

Καταρχήν το παρακάτω άρθρο θα πρέπει κανείς να έχει την υπομονή και το θάρρος να τελειώσει την ανάγνωσή του. Ουσιαστικά τεστάρει το πόσο "κοινωνικά υπεύθυνος" είναι. Το πόσο θέλει να λέγεται καταρχήν ενεργός φοιτητής και κατ' επέκταση ενεργός ΠΟΛΙΤΗΣ!
Η λέξη Πολίτης είναι πολύ βαριά, γιατί για να χαρακτηριστεί κάποιος έτσι πρέπει να ξέρει να διεκδικεί τα δικαιώματά του. Πρέπει να ξέρει πότε είναι η ευκαιρία να πάρει την τύχη της ιστορίας και της ζωής στα χέρια του και όχι απλά να μεταβιβάσει την ευθύνη στους "άλλους".

Πρόσφατα είχα μια συζήτηση για τις φοιτητικές εκλογές της καστοριάς η οποία με προβλημάτισε πολύ. Συνομιλούσα με μια φοιτήτρια του ΤΕΙ Δημοσίων Σχέσεων η οποία ήταν απαγοητευμένη με το αποτέλεσμα των φοιτιτικών εκλογών στο συγκεκριμένο ΤΕΙ. Ας δούμε πρώτα το πλαίσιο στο οποίο έγιναν αυτές οι εκλογές. Το φαβορί ήταν η ΔΑΠ/ΝΔΦΚ ενώ απο τις υπόλοιπες τρείς παρατάξεις η ΠΑΣΠ φαινόταν διαλυμένη η ΣΑΠ μια έντονη παρουσία και η Πανσπουδαστική ΚΣ μια ανεξάρτητη και απρόβλεπτη δύναμη.
Τελικά νικήτρια αναδείχθηκε η ΔΑΠ/ΝΝΔΦΚ με πολύ μεγάλη διαφορά.
Ο προβληματισμός έγγειτε στο πώς γίνεται μια παράταξη η οποία πρόσκειτε στο κυβερνών κόμμα και η οποία απο την μία δηλώνει ότι είναι ενάντια στο σχέδιο "Αθηνά" που προωθεί η τρέχουσα κυβέρνηση αλλά αντιφατικά απο την άλλη χρησιμοποιείτε η νίκη της απο την κυβέρνηση ώστε να δηλώσει κάποια στιγμή ότι "οι φοιτητές τελικά αποφάσισαν δημοκρατικά ΝΑΙ στο σχέδιο "Αθηνά" που προωθούμε,αφού ψήφισαν την φοιτητική παράταξή μας" να βγαίνει νικήτρια με τόσο μεγάλη διαφορά.
Η εξήγηση του αποτελέσματος έχει δυο παραμέτρους:
1.) Οι φοιτητές της ΔΑΠ/ΝΔΦΚ έχουν θολωμένη αντίληψη απο το "αίσθημα της νίκης" που διακατέχει κάθε οπαδό ο οποίος εντάσεται σε μια ομάδα. Οι μάζες δυστυχώς λειτουργούν "συναισθηματικά" [βλεπε Ψυχολογία των Μαζών -Gustave LeBon-]. Ο πιο έξυπνος ή ψύχραιμος οπαδός που διατηρεί την κρίση του μέσα στη μάζα εξισώνει τη συμπεριφορά του με τον πιο παρορμητικό. Έτσι οι μάζες είναι ικανές για τις πιο ηρωικές πράξεις ή για τις μεγαλύτερες καταστροφές. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ακόμα και ένας ΔΑΠίτης που είχε αντιληφθεί την αντίφαση λειτούργησε όπως κάποιος που απλά ήθελε να νικήσει η παράταξή του για λόγους γοήτρου.

2.) Οι αναποφάσιστοι φοιτητές δέν έδωσαν την δέουσα βαρύτητα σε μια ψηφοφορία η οποία ουσιαστικά ορίζει το μέλλον των επαγγελματικών τους δικαιωμάτων. Απλά δεν πήγαν να ψηφίσουν γιατί θεώρησαν ότι με την δικιά τους ψήφο δεν πρόκειτε να αλλάξει τίποτα σε ένα "σάπιο σύστημα" που είναι άξιο περιφρόνησης και απαξίωσης. Με την συμπεριφορά τους όμως ουσιαστικά κατέληξαν να αναπαράγουν αυτό το ίδιο "σάπιο σύστημα"..!

Δεν θα επεκταθούμε εδώ στους "σκοτεινούς" τρόπους με τους οποίους προσεγγίζονται οι φοιτητές να ψηφίσουν που βασίζονται είτε στην υλική ανταμοιβή (πάρτυ,εξυπηρετήσεις,σημειώσεις), είτε στον έμμεσο εκβιασμό (ανεύρεση εργασίας σε φοιτητές που έχουν οικονομικά προβλήματα,πέρασμα μαθημάτων με αθέμιτους τρόπους).
Άλλωστε οι τρόποι αυτοί αποτελούν απλά ενδείξεις και δέν είναι εύκολο πάντα να αποδειχθεί η διαφθορά των φοιτητικών παρατάξεων που συνδέονται άμεσα με συμφέροντα κομμάτων.

Θα απευθυνθούμε κυρίως στους αναποφάσιστους φοιτητές για να δείξουμε την δύναμη που είχαν ιστορικά κάποια φοιτητικά κινήματα τα οποία αλλάξαν σε μεγάλο βαθμό την κοινωνική πραγματικότητα. Μέσα στα πανεπιστήμια ζυμώνονται ιδέες και ωριμάζουν σε "δημοκρατία".
Είναι ένα μικρό μάθημα "κοινωνικής υπευθυνότητας" ή για ποιό λόγο η συμμετοχή μας σε ένα φοιτητικό (και κατ' επέκταση κοινωνικό) κίνημα είναι σημαντική και πρέπει να ψάχνει κανείς πολύ πώς και πού θα συμμετάσχει.

 Οι Φοιτητικές Εξεγέρσεις του 1968

Το 1968 αναφέρεται συνήθως ως "η χρονιά της φοιτητικής εξέγερσης". Ήταν πράγματι μια χρονιά φοιτητικών διαμαρτυριών,διαδηλώσεων και καταλήψεων σε όλο το κόσμο: στο Δυτικό Βερολίνο,τη Νέα Υόρκη και το Χάρβαρντ,στη Βαρσοβία και την Πράγα, στο Λονδίνο και το Παρίσι,στη πόλη του Μεξικού και στη Ρώμη. Όμως αυτή η χρονιά δεν ήταν μόνο χρονιά φοιτητικής εξέγερσης. Ήταν η χρονιά που έφτασε στο απόγειό της η εξέγερση των μάυρων της Αμερικής, η χρονιά του μεγαλύτερου πλήγματος που δέχθηκε το στρατιωτικό κύρος των ΗΠΑ (Βιετνάμ), της αντίστασης στα Ρώσικα στρατεύματα (στην Τσεχοσλαβακία), της μεγαλύτερης γενικής απεργίας στην παγκόσμια ιστορία (στη Γαλλία), της απαρχής ενός κύματος εργατικών αγώνων που θα συγκλόνιζαν την Ιταλική κοινωνία για επτά χρόνια και της απαρχής της λεγόμενης "Αναταραχής" στη Βόρεια Ιρλανδία. Οι φοιτητικοί αγώνες ήταν σύμπτωμα της σύγκρουσης ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων, μολονότι οι φοιτιτικοί αγώνες θα αλληλεπιδρούσαν με μερικές απο αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις και θα τις επηρέαζαν.

Σήμερα η κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα (και όχι μόνο) αν και διαφορετική μπορεί να αντλήσει πολλά κοινά με την τότε περίοδο.Έχουμε αναβίωση του ρατσισμού,οικονομικούς πολέμους,γενικευμένες απεργίες σε πολλά σημεία του κόσμου,τεράστια ανισότητα πλούτου μεταξύ των χωρών και μείωση της δημόσιας σφαίρας που μάλιστα πλασάρεται και σαν φιλοσοφία ανάπτυξης του κοινωνικού επιπέδου.
Θα αναφερθούμε σε μερικές μόνο απο τις φοιτητικές εξεγέρσεις και θα αφήσουμε σαν "εργασία" τις υπόλοιπες στον αναγνώστη,για να τεστάρει μόνος του το ερευνητικό του πνεύμα και να αναλογιστεί την κοινωνική του ευθύνη.

Στη Βρετανία,στην αρχή του Β' Παγκοσμίου πολέμου υπήρχαν μόνο 69.000 φοιτητές, το 1964 αριθμούσαν σχεδόν 300.000. Η οικονομική ανάπτυξη επέφερε επίσης μια ποιοτική αλλαγή στη σύνθεση του φοιτητικού πληθυσμού. Ενώ στο παρελθόν ο φοιτητικός πληθυσμός προερχόταν στη συντριπτική του πλειοψηφία απο την άρχουσα τάξη,κατέληξε να αποτελείτε κυρίως απο παιδιά της μεσαίας τάξης και σε μικρότερο βαθμό της εργατικής. Τα πανεπιστήμια όπου σπούδασαν οι περισσότεροι φοιτητές ήταν μεγάλα, κατασκευασμένα με στερεοτυπο σχεδιασμό και συγκέντρωναν πολυάριθμους φοιτητές, με τρόπο παρόμοιο με εκείνο των εργατών στους χώρους εργασίας. Οι διαμαρτυρόμενοι φοιτητές στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας παραπονιόνταν ότι τα πανεπιστήμια ήταν σαν "εργοστάσια γνώσης".


Οι φοιτητές βρίσκονταν σε αυτά τα μέρη για 3 ή 4 χρόνια και στη συνέχεια κατευθύνονταν σε πολύ διαφορετικούς ταξικούς προορισμούς στην ευρύτερη κοινωνία. Οι συνθήκες όμως κάτω απο τις οποίες φοιτούσαν μπορούσαν να δημιουργήσουν μια κοινότητα,ικανή να τους οδηγήσει σε συλλογική δράση. Τα ίδια αποτελέσματα είχαν και οι ευρύτερες ιδεολογικές εντάσεις. Αυτές οι ιδεολογικές εντάσεις εμφανίζονταν συμπυκνωμένες σε ένα περιβάλλον όπου χιλιάδες νέοι άνθρωποι, ως φοιτητές της κοινωνιολογίας, της Λογοτεχνίας, της Ιστορίας και των Οικονομικών,χρειάζονταν να αφομοιώνουν και να διατυπώνουν ιδεολογικά θέματα.

Ζητήματα που διατύπωνε η ευρύτερη κοινωνία μπορούσαν να πάρουν εκρηκτικές διαστάσεις στα πανεπιστήμια. Έτσι, για παράδειγμα, οι φοιτητικοί αγώνες στο Βερολίνο διογκώθηκαν όταν η αστυνομία σκότωσε έναν διαδηλωτή στη διάρκεια της επίσκεψης του δεσποτικού σάχη του Ιράν. Στις ΗΠΑ αναπτύχθηκαν φοιτητικές διαδηλώσεις λόγω της φρίκης του πολέμου στο Βιετνάμ και σε αλληλεγγύη με τους αγώνες των μαύρων. Στη Πολωνία εξελίχθηκαν μέσα απο τις διαμαρτυρίες για την φυλάκιση αντιφρονούντων και στη Τσεχοσλαβακία στο πλαίσιο της αντιπολίτευσης εναντίων της Ρωσικής κατοχής.

Αγώνες που ξεκινούσαν για φοιτητικά ζητήματα σύντομα γενικεύονταν σε ζητήματα που αφορούσαν την κοινωνία συνολικότερα. Αυτό φάνηκε εντυπωσιακά στη Γαλλία. Οι αρχές αντέδρασαν σε κάποιες περιορισμένες διαμαρτυρίες για τις συνθήκες φοίτησης κλείνοντας το πανεπιστήμιο στο Παρίσι και στέλνοντας την αστυνομία. Όλο και περισσότεροι φοιτητές,λόγω της αστυνομικής βίας συμμετείχαν στις διαμαρτυρίες, μέχρις ότου τη "νύχτα των οδοφραγμάτων" (10/05/1968) κατάφεραν και εκδίωξαν την αστυνομία απο ολόκληρη της αριστερή όχθη της πόλης. Το κίνημα αυτό κατέληξε να συμβολίζει στη Γαλλία ολόκληρη την αντίθεση στην απολυταρχική εξουσία του ΝτεΓκολ και την προθυμία του να καταστέλει απεργίες και διαδηλώσεις με αστυνομική βία. Οι συνδικαλιστές κάλεσαν σε 24ωρη γενική απεργία στις 13 Μαϊου και έμειναν έκπληκτοι απο την συμμετοχή των εργαζομένων. Την επόμενη μέρα εργάτες κατέλαβαν το εργοστάσιο Sud Aviation στη Νάντη. Ο ΝτεΓκολ τελικά κατάφερε να βάλει τέλος στον αναβρασμό όταν έπεισε τα συνδικάτα υποσχόμενος αυξήσεις σε μισθούς και βουλευτικές εκλογές..

Ίσως σας θυμίζει λίγο και το δικό μας,ελληνικό πολυτεχνείο ή τις πρόσφατες διαδηλώσεις για τον θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου.. Τα φοιτητικά κινήματα μπορούν να αλλάξουν πολλά πράγματα.
Γι αυτό φοιτητάκο πέρα απο τα πάρτι και τις υποσχέσεις των παρατάξεων, καλό είναι να σηκώνεσαι απο το κρεβάτι σου και την κρεπάλη και να πηγαίνεις να ψηφίσεις, ψάχνοντας προσεκτικά και ανοιχτόμυαλα αυτό που βοηθά όχι μόνο την πάρτυ σου,αλλά τους φοιτητές που ήταν πρίν απο σένα και τους φοιτητές που θα έρθουν μετά απο εσένα στις διεκδικήσεις σου..
Και πρώτα απ'όλα μάθε να ανακαλύπτεις τις αντιφάσεις στις απόψεις των παρατάξεων και όχι να τις υπηρετείς πιστά,όπως και πολλές φορές αυτό που εκπροσωπούν μέσα στα πανεπισήμια μολύνοντάς τα με κομματικές σκοπιμότητες...

Αν έφτασες να διαβάσεις μέχρι εδώ,θεωρώ πως υπάρχει ελπίδα. Αλλιώς σάπισε στο "σάπιο σύστημα" που αναπαράγεις. Καληνύχτα!

[Ιστορική Πηγή: Chris Harman "Λαϊκή Ιστορία του Κόσμου]